Een ouderdeel begeleiden op haar laatste weg, zoals elkaar beloofd.

Een mens verlaat de aarde. De vlag hangt half stok. (verbeterde versie)

 G.d heeft Anna op woensdag avond, bij de klok van 18.30, tot zich geroepen. Ik was bij haar in de nacht en hield haar hand, zodat ze niet alleen was. Dinsdag wachtte ze al op me, toen ik van de voetpedicure terug kwam. Ik was al enkele uren, daarvoor bij haar. Ze opende haar armen en gaf me een flinke liefde volle warme  knuffel en een lieve zachte afscheidskus en ik heb gehuild. Ze wilde dat vrienden, nog bleven. Ze begon haar ring, gekregen bij haar verloving van haar vinger te halen. En gaf deze aan Lenie, waar we al ruim 50 jaar vriend mee zijn. Ze probeerde toen haar dubbele trouwring van haar vinger te halen en dat lukte niet, maar hij moest af, met wat zeep lukte het haar. En ze gaf die aan mij en ik heb deze aan mijn ringvinger links gedaan. Ze zei steeds, ik kan niet meer. Woensdag morgen is de arts gekomen en hebben toe afgesproken dat ze geen controle gangen meer kreeg en ook geen verstuivingen, haar lichaam had niet meer gereageerd op de anti onstekingsremmer, voor de luchtwegen infectie. Maar ik wilde dat G.d de gelegenheid kreeg haar te komen halen. Die dinsdag had ze ook tegen haar buren gezegd, ik denk dat ik die 92 niet halen zal. Maar alles ging anders.

Iets weerhield mij om een feesttafel te bestellen, een kalender te maken met haar foto erop voor 2015, uitnodigen te laten drukken. Iets weerhield me.

Ze hebben woensdag in haar been een kruisnaaldje ingebracht om 16 uur,  1/4 morfine ingespo-ten. Zodat men haar de angst nam en de benauwdheid. Ze had geen angst om dood te gaan. Maandag zei ze tegen me, ga ik overlijden, nee, de antibiotica kuur moet gewoon zijn werk doen. De longen en het hart waren goed en deden het werk zoals het moest. Nadat de morfine was ingespoten werd ze ook rustiger, elke keer als ik weg ging, zei ik gewoon, ik ga even naar de wc en ben zo terug. Steeds weer afscheid nemen, zoende haar voorhoofd en gaf een kruisje. Dat kruisje gaf haar moeder en tante Sisca ook steeds. En kwam ik weer terug, herhaalde ik dat weer, kusjes op haar voorhoofd of mond, die sloot ze dan zelf en het kruisje, ik ben er weer. De dokter is nog langs geweest. En haar gezicht vertoonde al kleuren en de lippen ook. En plots werd de ademhaling rustiger en rustiger. Ik had tijdens deze laatste uren steeds weer opnieuw afscheid genomen en haar voorhoofd gekust en haar gedankt voor 61 jaar moederschap. En gezegd, je taak is volbracht, je man, mijn vader, waar je 40 jaar een mooi huwelijk mee had, staat op je te wachten en onze hond ook, laat je weg glijden, ik zal je missen, je was mijn schat van mijn hart en toen verliet, langzaam aan, de laatste lucht haar lichaam.

Exceline, ging met heel viel liefde en pijn in haar hart, moeders laatste wens vervullen, haar laatste wassing en kleden, wel met bril maar zonder pruik. Ze draagt nu haar feestkleding van haar 90e verjaardag. Toen ze opgebaard lag op haar bed, onder een wit laken, gestrooid met rode en witte rozenblaadjes, heb ik weer afscheid genomen, haar gekust en mijn hoofd op haar borst gelegd en haar aangeraakt. Ik heb een gebed voor haar gesproken en toen waren de begrafenis mensen er ook. Ik heb ook de rust gevonden, ik heb haar begeleid tot het laatste, ik heb bij haar gewaakt en haar hand vast gehouden, zoals we elkaar beloofd hadden. Ik heb haar bezocht, donderdag middag om 16 uur voor de eerste keer, ze lag er vredig en mooi bij. En elke avond Anna weer opnieuw  bezoeken. Vrijdag kreeg ze bloemen mee voor de lange reis, orchi-deeën voor in haar hand. Twee mooie bossen bloemen voor in haar kamer. Ze genoot er steeds van, als er bloemen stonden voor haar op de schoorsteen van de woonkamer of op haar kamer van afdeling 3. De laatste grote bos bloemen die ze kreeg was van Heemwonen, waar ze ruim 53 jaar huurder van was. Maar ook van familie uit Castricum, Purmerend, Z.O. Beemster, Silvorde, Steenderen, Noordwijkerhout, Bocholtz.  Van kennissen uit Amsterdam, Boxmeer, Waubach, Kerkrade, Guttehoven en van de buren. Van haar vrienden om haar heen. Ze was zo trots als een pauw, toen ze 90 jaar werd en een speciaal boeket bloemen kreeg van de burgemeester, omdat ze 90 jaar was geworden.

Mijn moeder was de energie bron van haar afdeling 3. Ze stimuleerde mensen, hun mond open te doen, als iets niet goed was. Ze kreeg mensen van haar afdeling, zo ver, om mee te gaan doen aan activiteiten. Zij was lid van de Hambos Nachtegalen geworden, daar genoot ze wel van. Ze zong een lied voor mij, die ze 80 jaar geleden eens had opgeschreven. Ze wist de woorden nog, na al die jaren. Moeder Anna werd zowel op de revalidatie afdeling als ook op afd. 3 gerespecteerd. Zelfs de reus op de afdeling, had respect voor haar. Als ze haar stem veranderde, wist deze hoe laat het was. Ze werd morgens al opstandig als de dokter moest komen en zij niet aan haar activiteiten kon deelnemen of niet naar de therapie kon gaan bij Marcel.

Vrijdag heeft Marleen met haar tante Gerda,  mijn moeder, hun tante en oudtante bezocht. Marleen werkt in de verzorging van haar woon afdeling. En als het even kon, verzorgde ze haar tante, hielp haar aankleden. Marleen legde witte rozen op haar witte zijden laken en rozen bij haar hoofd. Dat was het puntje op de i, perfect, nu was haar rustbed aangekleed. Verzocht de dames de ruimte te verlaten, zodat ik nog even 5 minuten privé met mijn moeder kon zijn. Zaterdag avond, was ik weer alleen met mijn engel. Heb ik het Mariabeeldje dat ze cadeau kreeg op haar 90e verjaardag bij haar gelegd. Ook het gebedje van de Maria van Altijd Durende Bijstand, waar ze zoveel vertrouwen in had. Ik had nog een boom laten planten in Israël op 18 augustus, uit dankbaarheid voor 61 moeder geweest te zijn. Het certificaat neemt ze mee. Ook haar eigen postzegel. Waar ze op staat met de bloemen van de burgemeester. Haar schilderij met de brandende kaarsen, die ze heeft geschilderd, gaan als kaart met haar mee.

Maar zondag avond kwam daar een einde aan. Om haar te bezoeken. Haar te zoenen en liefkozingen te geven. Vanavond nog een keer haar voorhoofd liefdevol kussen en het laatste kruisje te geven op haar weg. Nog een keer, een gebed uit te spreken, van uit mijn hart. En nog een geschenk mee te geven. Het kussen dat zo dierbaar was voor haar. Het kussen dat mijn vader tijdens zijn laatste gang steeds bij zich had.

Neemt zij mee, zodat ze zijn aanwezigheid weer voelt. En in alle rust naar de voortuin van G.d Huijs kan gaan. Daar zullen we elkaar weer zien of weder geboren worden op een andere plek op deze aarde.

 Kerkrade, 23 augustus 2015 *14.13u *  Dirk – Thomas de Boer, haar enigste zoon.  

********************************************************************

De Laatste gang naar het graf.

Samenkomst kerk 12.15 – 12.30u (begeleiders Anna).

Ter eren van de tante An en vriendin Anneke
Als we bij moeder Anna blijven staan, als eren wacht.

(ik was de ruimte gewend in de abdijkerk van Rolduc, de huidige kerk leende zich daar niet voor. Dus bleven we gewoon bij de kist staan. Het was achter in de kerk vrij krap, ook de middengang).
Anders was het wel gedaan.  


Ik wil jullie dank zeggen namens mijn moeder,
jullie tante en vriendin,
dat we voor mijn moeder, een mooi afscheid hebben kunnen verzorgen.

De laatst geborene van 18 kinderen,
dochter van Durkje Harbers en Willem Beuseker en zus Sisca, die haar 2e moeder werd.
Ze mocht de gezegende leeftijd bereiken van 91 jaar, 10 maanden en 28 dagen.
Nog nooit is er bij de familie Beuseker in Gelderland of Limburg,
iemand zo oud mogen worden, als

Anna Helena Beuseker
* 21 september 1923  te Onderspekholz – Maar 40
+ 19 augustus 2015 in de Hamboskliniek, in de stadskern van Kerkrade. * 18.30u *

Na 22 jaar een goed leven te hebben gehad, keert ze terug in de armen van mijn vader, haar man Samuel Dirk de Boer.
Ze wordt blij verwelkomt door onze keescollie Blekkie, onze trouwe 4 voeter, die over haar waakte, hier op aarde en nachts stiekem op haar bed in haar aardse kamer kwam liggen.

Toen ik aan kwam om 12.15u was Anna al gearriveerd en de bloemist Bon-a-parte bracht haar het laatste bloemstuk van haar zoon, voor op de kist. De chauffeur vroeg of hij weg mocht rijden. Ik zei nog: doe je wel voorzichtig en kom heelhuids aan. Voor Anna werd ook op donderdag morgen de lichte doodsklok geluid.

Pastoor Frank Sweer, opent op zondag avond zijn internet brievenbus. En daar staat een verbeterde versie te lezen van mijn afscheidsrede. En leest het voor. Zoals afgesproken voordat de kist wordt gezegend. Hij doet het geweldig en krijgt na afloop een duim omhoog en die krijg ik ook terug.

De kist wordt gedraaid en we gaan er weer naast lopen, maar je mag ook mee trekken, de kist loopt niet vanzelf, mijn hoofd is gebogen, zodat je mijn tranen niet kunt zien. Felix help de kist over het drempeltje en we zijn buiten, het is droog gebleven, we lopen nu naar het kerkhof. De priester voorop en de 4 dragers met de bossen bloemen en bloemstukken er achter aan, de klokken huilen om het verdriet, dat de laatste dochter van dit zo sterke geslacht Beuseker is heen gegaan. In de lichte helling naar beneden zeg ik nog, beetje afremmen. Maar alles loopt perfect en met veel eer. Om de dodenakker heen ligt de Botanische Tuin. Waar mijn ouders bij waren, toen de nieuwe stichting Botanische Tuin werd opgericht, met muziek en toespraak van wijle burgemeester Jo Smeets. Aangekomen op de plek waar de laatste gebeden worden gesproken.

Dirk ga hier maar staan, zei Felix. Sluit u de kring. Lenie, die vanuit de Hambos met haar rolstoelfiets was gekomen was er ook. Mijn nicht Wendy uit Castricum was in Heerlen aan gekomen met de NS en de Veolia was vertrokken. Ze nam een OV fiets en reed 8 km naar Terwinselen. Ze was op tijd en zelfs de 2 zusters van Haelen waren met de Talys gekomen.

Felix dankte iedereen. En vroeg het kerkhof te verlaten, de dragers verwijderde zich wat van de kist. Ik aaide de kist, ik legde mijn armen op haar benen en heb gehuild. Daarna begeleide Felix me naar haar laatste rustplaats en de dragers volgde. Ik merkte nog op, voorzichtig val niet in het gat. Haar voeten gingen het eerst, de kist werd iets uit het midden gezet, omdat rechtstaan niet goed lukte. Felix vroeg of ik nog aarde wilde gooien, nee liever niet, ik wil haar niet stikken. Hij liep weg, gaf me de tas met daarin de off. Overlijdens acte en 7 kopies, de kaars die in haar kamer branden, de map met de mensen die in de kerk waren, de pen, stopte het kruis er bij en de witte roos. Wenste me sterkte en tot over enige weken. Ben en Lenie hadden wel op mij gewacht. We verlieten de dodenakker. In die tussen tijd, had men zich al om de zusters uit Haelen ontfermd. Mijn achterneef Hans zou ze mee nemen naar de Hambos, zoals Anna dat had opgeschreven in de gesloten enveloppen, 1 voor de koffietafel en 1 voor de rouwbrieven. Ik regelende dat de Talys hun niet in de St. Hubertuslaan kwam ophalen, maar in de Kapellaan 2. Lenie had Wendy en haar OV fiets mee genomen. Zij reed in haar rolstoelfiets naast haar. Die moeder had genodigd voor de koffie tafel waren er. Annie en Frans moesten met spoed naar huis. Omdat de gemeente aan het snoeien was en hun auto in de weg stond. Wendy ging op de fiets naar ons station en kon daar de OV fiets zetten, ze had nu wel geluk en kreeg de trein nog van 16 uur en was 19 uur weer in Castricum. Vele waren nog op vakantie, andere verhinderd door ziekte. Ruim 100 rouwbetuigingen mocht Anna ontvangen op papier maar ook via Facebook. De dames van het koor van de Hambos zullen een speciale mis voor haar laten doen en voor haar zingen. De zusters in Haelen gedenken Anna tijdens de mis, omdat haar zoon, trouw zoals hij nu eenmaal is, al ruim 22 jaar, elke maand 1x van Kerkrade naar Haelen rijdt voor op de koffie te gaan. En Gerard Prickaerts, waar Anna ruim 8 jaar in de boekhandel als vrijwilliger heeft gestaan, zullen haar naam noemen tijdens de dienst. Ook onze vriend Rector Willemssen zal haar gedenken in zijn mis in Roermond, hij was graag gekomen, maar had op deze dag ook een begrafenisdienst. Vele hebben voor Anna wereldwijd een kaarsje ontstoken en voor haar gebeden.

 

                            Op 24 Augustus was de generale repetitie voor mijn begrafenis.

                                          Maar Anna was nu de Hoofdrolspeelster.

                            Het is geschied, zoals ik het had voorzien. En het was goed.

                           G.ds zegen rustte op iedereen, die er kennis van zal nemen.

                        Kerkrade, 26 augustus 2015 * 20.13u *   Dirk – Thomas de Boer.

Advertenties

Over postduif54

Ben sociaal ingesteld, let op details, serieus, respect voor andere, wie me onrecht aandoet heeft voor zichzelf een groot probleem opgeroepen, verdediger van de zwakkere, ruimdenkend: waardoor ik met iedereen kan opschieten, die ik accepteer, ongeacht geboorte afkomst of godsdienst, eerlijk, betrouwbaar, rechtdoor zee, normen en waarden kent. Zoekt werk, waar ik deze talenten kan inzetten voor mijn medemens. Voor een betaalbare werkplek. Van 28 - 36 uur voor een minimumloon, was ik al zeer te vrede mee. Ben nu 63 jaar. Wie laat mij nog, mijn talenten in dienst stellen van de medeburger. Over 4 jaar en 4 maanden mag ik definitief uit het arbeidsproces stappen. Wie geeft me nog werk tot dat moment. Werk waar ik mijn voldoening in kan vinden. De IAOW regeling is een wurg wet. Ik wil vrij zijn en werk vinden. Over het soort werk , mag je altijd met me overleggen. Misschien vinden we elkaar in het midden en ik heb werk.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s